Vanochtend had ik mijn eerste reportage voor Stichting Still. Met gezonde spanning reed ik al vroeg naar het ziekenhuis. Op de afdeling werd ik opgevangen door de verpleging. Het ging om een zwangerschap van 16 weken
Even diep ademhalen, en dan kennismaken met de ouders van …
“Wat een prachtige naam,” zeg ik. “Mag ik jullie feliciteren, jullie zijn ouders geworden.”
De kleine man ligt in een waterschaal op een zacht, lichtblauw dekentje met zijn naam erop. Zijn ouders zijn stil, zichtbaar vermoeid en nog vol ongeloof. Ze twijfelen of ze wel foto’s willen, maar besluiten dat ik hun kleine man mag vastleggen. Zelf op de foto willen ze niet, ook niet met een handje in beeld.
In alle rust maak ik de foto’s. Daarna ruim ik mijn spullen op, vouw het mini gehaakte dekentje dat ik in mijn tas had, weer netjes op en vraag of ze het willen houden. Ze hadden niet eens gemerkt dat ik het had gebruikt.
Ik geef ze nog een hand, wens ze nogmaals veel sterkte — en laat ze samen achter, met hun kleine ventje…