Mijn naam is Yvonne Grevink en ik hou van fotograferen, al van jongs af aan.
Die liefde kreeg ik mee van mijn vader. Samen zaten we uren op zolder, in de donkere kamer, waar foto’s langzaam tot leven kwamen in het zachte licht van het ontwikkelbad. Het voelde altijd een beetje magisch — alsof herinneringen
vorm kregen.
Van mijn vader zelf bestaan nauwelijks mooie foto’s. Geen beelden die laten zien wie hij écht was, hoe zijn ogen straalden als hij lachte, of hoe liefdevol hij naar ons keek.
Toen hij overleed, was ik hoogzwanger van mijn derde kindje. Die tijd is in mijn herinnering een waas geworden, en het afscheid van hem kan ik me niet meer goed voor de geest halen. Dat gemis draag ik nog altijd met me mee.
Ook het afscheid van mijn moeder verliep in een roes. Er zijn maar een paar foto’s, snel gemaakt met mijn telefoon. Ik wist toen nog niet dat afscheidsfotografie bestond — hoe waardevol het kan zijn om zulke momenten vast te laten leggen.
Misschien is het juist dat gemis, dat ervoor heeft gezorgd dat ik dit nu voor anderen wil doen.
Omdat ik weet hoe kostbaar het is om iets tastbaars te hebben, wanneer herinneringen langzaam vervagen.
Er schuilt, hoe vreemd het ook klinkt, schoonheid in afscheid.
Niet in het verdriet zelf, maar in de liefde die zichtbaar wordt —
in een teder gebaar, een warme omhelzing, een blik vol verbondenheid.
Dat is wat ik wil bewaren…
Met liefde…
Voor jullie…
