Ik ben de laatste tijd druk bezig met iets nieuws: een website bouwen. Nou ja, ik… samen met mijn zoon. En eerlijk is eerlijk: samen lukt gewoon veel meer. Of beter gezegd — hij een beetje meer dan ik.
Het is echt leuk om de site te zien groeien. In het begin liep het allemaal niet bepaald soepel. De boel liep vast, wij liepen vast, en het leek er even op dat de computer er ook de brui aan zou geven. Maar na een nachtje slapen en een paar frisse ideeën (plus koffie, veel koffie) lukt het ineens wél. Het menselijk brein is soms een mysterieus, maar wonderlijk ding.
Steeds komt er meer input, steeds een nieuw idee, en ondertussen struinen we door stapels foto’s voor het portfolio. We discussiëren over kleine details alsof het om een wereldvrede-onderhandeling gaat. En we halen ons innerlijke taalnazi in ons naar boven als we bij anderen kijken hoe zij hun website hebben ingericht. (“Dat staat daar niet goed, mam.” “Nee, en die komma hoort dáár niet!”)
En dan komt het moment dat ik nog “even snel” een blog moet schrijven.
Of nou ja — zoals Boukje altijd zegt: “Je moet niks.”
Dus ik doe het gewoon, omdat ik er zin in heb.
En kijk — dat lukt dan weer wél. 😉